바람소리 (박추자 지음, 053-566-9510)
VENTSONORO (tradukita de kuak jonghun)
●태어나고 자랐던 옛 동네를 나는 지금도 뜬금없이 찾아가곤 한다.
일제 때부터 있었던 고아원도 없어지고 그 자리에는 무성한 아카시아 숲 속으로 큰 건물이 들어선 지도 오래이다.
그 부근에 오래된 집 한 채가 눈에 띈다. 주인도 바뀌지 않은 채 반세기도 훨씬 넘었다.
○Mi neatendite iradas al la malnova vilaĝo, kie mi naskiĝis kaj kreskis.
Orfejo, kiu ekestis en la periodo de japana imperiismo, malaperis, kie granda konstruaĵo troviĝas delonge en arbaro de akacioj.
Najbare unu malnova domo okultrafas. Ĝi apartenas al mastro pli longe ol duonjaro senŝanĝe.
●그 집에 사는 덕이 엄마는 한국동란 때 행방불명이 된 남편이 찾아올까 아직도 이사를 못하고 있다.
한여름 뙤약볕에 윗옷을 훌렁 벗고 뛰어다니던 어린 아들이 어느덧 정년을 맞을 때가 되었다.
성격이 유순했던 아들도 그 집을 떠나지 않으려는 어머니의 속마음을 먼저 헤아렸을 것이다.
○La patrino de Deogi, kiu loĝas en tiu domo, ankoraŭ ne povas transloĝiĝi pro tio ke edzo, kiu forestis dum la korea milito, revenus.
Infaneca filo, kiu ludadis depreninte jakon sub la brulvunda sunbrilo, jam atendas emertiĝon.
La filo, kiu estis obeema, kalkulus la fundon de patrina koro, kiu ne volas foriri de tiu domo.
●양옆으로 번듯하게 올라간 건물 사이에 옹색하게 낀 그 집은 주위의 풍경과는 생소해 보인다.
그들은 오직 그곳에서 이웃과의 왕래도 빈번하지 않았으며, 있는 듯 없는 듯 조용히 살고 있다.
○Tiu domo, kiu enŝoviĝis inter la ambaŭaj ebene konstruitaj domoj, estas fremda kun ĉirkaŭaĵoj.
Ili nur tie estas neoftaj komuniki kun najbaroj, sed pace loĝas sensone.
●어느 날 밤 찾아온 낯선 사람들에게 불려나간 덕이 아버지는 그 후로는 바람결에도 소식을 들을 수 없었다.
‘솔베지 송’의 주인공처럼 늙은이가 다 되어서라도 돌아와 줄 것이라 믿고 기다렸다.
○La patro de Deogi, kiu estis elprenita al fremduloj vizitintaj en iu nokto,
de tiam nenian novaĵon povis aŭdigi eĉ ventsonore.
Ili sopire atendis kredante, ke li eĉ maljuniĝas kiel ĉefrolulo de 'solvejĝa kanto' se li revenus al la domo.
●남들은 한번 부부로 맺어지면 친구처럼 함께 늙으며 서로를 의지하고 살아간다.
이 평범한 일상이 덕이 엄마에겐 이룰 수 없는 소원이 되었으니 얼마나 안타까운 일인가.
조개의 상처는 귀한 진주가 되지만 기다림이 모진 한이 되었을 그 가슴엔 무엇이 남았을까.
낮이 지나 밤이 오려면 사방은 서서히 어두워 온다. 오랜 기다림도 이제는 느슨해졌는지 ‘너희들은 내가 죽으면 아파트로 이사 가겠지’라고만 할 뿐이다.
○Kiam oni ligiĝas per geedzoj, ili kune maljuniĝas kiel amikoj kaj loĝadas apogante reciproke.
Ĉi ordinaro estas neebla espero al la patrino de Deogi, kia korŝira afero!
Konka vundo fariĝas kara perlo, sed kio restas en la koro kie longa atendo fariĝis ploro.
Por venonta nokto post pasanta tago ĉirkaŭo malrapide mallumiĝas. Lastatempe longa atendo malstreĉita faras la vortojn 'Post mia foresto vi translokiĝus al la apartamento.'
●헤어질 때의 남편보다 훨씬 늙어 가는 아들의 모습을 바라보며 엄마의 심정은 어떠했을까.
사람 한평생이래야 잠시 봄날의 짧은 낮잠에 불과하다는 말이 정녕 헛말이 아닌 것이 다행하다는 생각이 든다.
○Kia estas la koro de la patrino, kiu rigardas la figuron de la filo pli maljuniĝanta ol la edzo adiaŭinta.
Mi fortune opinias ke sendube ne estas sensenca frazo,
ke tutvivo de homo ja estas nenio krom mallonga siesto de tago en printempo.
●꿈마다 남편을 찾아 헤매지는 않았는지.
지금껏 돌아오지 않는 페르귄트는 아마 그때 어느 산천의 많고 많은 주검에 보태어져 영영 세상을 하직했을지도 모른다.
온갖 비바람을 두 팔로 막아 줄 수 있는 가장이 없는 집안 여기저기는 쓸쓸함이 거미줄처럼 묻어 있다.
지나가는 바람소리에도 귀 기울이는 그 가족들의 오랜 내력은 유전인자가 되어 대대로 이어질 것이다.
○Ĉu ne vagadi serĉante la edzon en ĉiu sonĝo.
Ĉu Peer Gynt, kiu ne revenas ĝisnun, eble tiam aldoninte sin al multenombraj kadavroj en kampoj forlasus eterne la mondon.
Dominterno, kiu ne havas la mastron, ŝirmeblanta la pluvon kaj venton per du brakoj, entenas tie kaj ĉitie solecon kiel filandraro.
Daŭra historio de la familio, kiu klinis la orelojn al la ventsonoro fluanta, fariĝinte la geno sinsekvus dum generacioj.
●삼천 년 전도 오늘이고 삼천 년 후도 오늘이며, 역시 오늘도 지금 오늘이니 영원과 찰나가 궤를 같이한다는 것이다.
애초에 한 순간도 인간에게는 소유를 허락하지 않았다. 남편도, 아버지도 기실 그들에겐 바람소리로만 존재했을 뿐이다.
○Antaŭtrimiljaro estas hodiaŭ, posttrimiljaro estas hodiaŭ, hodiaŭ estas hodiaŭ kaj tial eterno kaj momento estas en la sama relo, estas dirite.
Dekomence dum momento al la homoj ne estas permesite de havaĵo. Aŭ edzo aŭ patro verdire ekzistas nur kiel ventsonoro al ili.
●초례청에서 엿보았던 신랑의 모습에 가슴 떨리던 회상만으로 덕이 엄마는 그 검은 머리에 하얗게 서리가 내리는 줄도 몰랐다.
아직도 그 기다림은 현재 진행형이다.
○La patrino de Deogi, kiu subvidis la figuron de la edzo en la geedziĝa ceremonio, pro la kortrema rememoro ne konsciis, ke blankaj prujnoj mallevas sur la nigrajn harojn.
Ankoraŭ la atendo estas imperfekta prezenco.
●이제는 하릴없이 늙은이가 되어 골목을 기웃거린다.
젊은날의 형형한 눈빛은 쇠하여지고 희로애락의 표현마저 서툴다.
이 덧없는 기다림을 기적으로 바꾸기에는 세상의 순리로는 턱없이 부족한 듯하다.
○Nun maljunulino neeviteble fariĝinta, enrigardis la vojetojn.
Brilaj okuloj de juneco estas velkinta kaj mallerta pri la esprimo de homaj sentoj.
Ŝanĝi la ĉitiun vantan atendon al la miraklo estus manki per la racia ordo de la tero.
화요수필, 2007 제2호, cafe.daum.net/essay2006